1. Samenvatting van de kern
Ik ben Steven, een Belgische burger. Mijn echtgenote is Braziliaanse. Wij zijn inmiddels acht jaar gehuwd, na daarvoor drie jaar een officieel samenlevingscontract te hebben gehad. In totaal leven wij dus al meer dan elf jaar als een stabiel, duurzaam en hecht gezin.
Voor onze terugkeer naar België woonden wij jarenlang samen in Brazilië en daarna enkele jaren in Dubai. Overal waar we woonden, leefden we als één gezin: één huishouden, gedeelde verantwoordelijkheden, gezamenlijke toekomstplannen. Onze relatie is doorheen de jaren alleen maar sterker geworden.
In Dubai kreeg mijn echtgenote zonder enige moeilijkheid haar residentie, louter op basis van ons huwelijk. Dat bevestigde opnieuw dat wij ook daar als een stabiel en authentiek gezin werden erkend. Zelf kreeg ik in Brazilië al in 2016 mijn residentie op basis van ons samenlevingscontract, en negen jaar later werd die zonder enige complicatie hernieuwd voor onbeperkte duur. Buitenlandse autoriteiten hadden nooit enige twijfel over onze relatie.
Halverwege 2020 keerden we terug naar Brazilië om onze situatie te herevalueren tijdens de COVID‑pandemie. Mijn wedde uit Dubai liep nog even door, waardoor we in alle rust konden plannen. Ik kreeg opnieuw professionele kansen, en net voor de zomer van 2021 kwam er een aanbod uit België dat volledig aansloot bij onze verwachtingen. Dat werd het beslissende moment om samen naar België te verhuizen. Onze keuze was weloverwogen, financieel stabiel en volledig verantwoord.
Wij zijn vandaag een Belgisch–Braziliaans koppel, officieel gedomicilieerd in Brussel. Thuis spreken we vooral Engels. Ik fungeer als tolk tussen Nederlands en Engels, mijn echtgenote tussen Portugees en Engels. Onze procedure bij Stad Brussel ging over gezinshereniging en verblijfsrecht — een dossier met zware juridische én menselijke gevolgen.
En precies daar liep het mis.
Onze aanvraag gezinshereniging — een aanvraag met een Belg in België, waarvoor andere regels gelden dan bij alle andere vormen van gezinshereniging — zit al meer dan vier jaar vast in een administratieve impasse. In die periode heeft DVZ twee keer dezelfde fout gemaakt, onder hetzelfde dossiernummer: telkens werd de wettelijke beslistermijn overschreden zonder geldige, tijdige of gemotiveerde verlenging. Daardoor ontstonden twee afzonderlijke periodes van onrechtmatig administratief stilzitten, op 4 mei 2022 en 8 februari 2026. Beide keren bleef de administratie volledig stil: geen vragen, geen opmerkingen, geen verzoek om bijkomende documenten. De dossiers waren volledig, maar DVZ deed niets.
De beslissingen die uiteindelijk werden genomen, waren telkens laattijdig en dus zonder rechtsgevolg. Toch weigeren DVZ en Stad Brussel tot op vandaag om de wettelijke gevolgen van hun eigen stilzitten te respecteren. Daardoor leven wij al meer dan vier jaar in onzekerheid, ondanks het feit dat de wet ons in beide periodes eigenlijk gelijk gaf.
De menselijke impact hiervan is enorm. De psychologische druk, de financiële kosten, de voortdurende angst en de dagelijkse onzekerheid zijn nauwelijks in woorden te vatten. Dit gaat niet over papieren of procedures. Dit gaat over een gezin dat al meer dan elf jaar samenleeft, maar dat in België — het land waarvan ik burger ben — niet kan rekenen op de bescherming die de wet nochtans uitdrukkelijk biedt.
Wij vragen niets uitzonderlijks.
Alleen dat de administratie haar eigen regels naleeft, zodat wij gewoon kunnen doen wat elk gezin wil: samenleven, zonder angst, zonder onzekerheid, zonder telkens opnieuw te moeten vechten voor iets dat eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn.
2. Tijdlijn van de feiten.
• 4 november 2021 – Eerste aanvraag gezinshereniging ingediend (ANNEX 19TER document ontvangen)
OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 52 VAN HET KONINKLIJK BESLUIT VAN 8 OKTOBER 1981 BETREFFENDE DE TOEGANG TOT HET GRONDGEBIED, HET VERBLIJF, DE VESTIGING EN DE VERWIJDERING VAN VREEMDELINGEN ZAL DE AANVRAAG ONDERZOCHT WORDEN DOOR DE MINISTER OF ZIJN GEMACHTIGDE.
DE BETROKKENE ZAL BINNEN DE ZES MAANDEN, NAMELIJK OP 3 MEI 2022, UITGENODIGD WORDEN OM ZICH BIJ HET GEMEENTEBESTUUR AAN TE BIEDEN, ZODAT DE BESLISSING INZAKE DEZE AANVRAAG AAN HEM (HAAR) KAN WORDEN BETEKEND.
• 4 mei 2022 – Geen beslissing binnen de 6 maanden.
• 23 mei 2022 – DVZ stuurt een negatieve beslissing, 19 dagen te laat.
• 8 augustus 2025 – Tweede aanvraag ingediend (2e ANNEX 19TER document ontvangen)
• 8 februari 2026 – Opnieuw geen beslissing binnen de 6 maanden.
Conformément à l'article 52 de l'arrêté royal du 8 octobre 1981 sur l'accès au territoire, le séjour, l'établissement et l'éloignement des étrangers, la demande sera examinée par le Ministre ou son délégué.
L'intéressé sera convoqué(e) dans les six mois, à savoir le 8 février 2026, à l'administration communale en vue de se voir notifier la décision relative à la présente demande.
• 13 februari 2026 – DVZ maakt opnieuw een laattijdige negatieve beslissing.
• 23 februari - BruCity stuurt een mail met de mededeling:
Nous avons reçu une décision de refus de séjour de la part de l’Office des étrangers concernant votre demande de regroupement familial. Nous transmettons le dossier à votre agent de quartier pour notification.
• 5 maart 2026 – Wijkagent stuurt een mail omdat ze een negatief dossier van BruCity hebben ontvangen en vragen per mail aan Steven (via zijn persoonlijk email, niet naar de gemeenschappelijk email die steeds gebruikt werd tijdens deze procedure):
Hebben een dossier ontvangen van de gemeente Brussel, dienst vreemdelingenzaken op naam van (mijn echtgenote). Betreft hier een weigering van verblijf in België. Zou U haar kunnen vragen een afspraak met mij te willen maken om deze documenten te ondertekenen aub ?
Dit teneinde in beroep te kunnen gaan tegen deze beslissing.
• 8 maart 2026 - mijn echtgenote verlaat het Belgisch grondgebied/ Schengen-zone wegens het verlopen van haar Orange Kaart. Ik reis met haar mee, maar keer om professionele reden op 22 maart 2026 terug naar Belgie.
• 11 maart 2026 - Steven verkrijgt (terug per email via zijn persoonlijk email-adres) een scan van de beslissing en het document die betekend diende te worden. Betekeningsdatum aangebracht op het document staat 2 dagen vroeger dan de beslissing zelf!!!
Strikt gezien is dit geen officiele betekening, maar we gaan er maar vanuitgaan dat dit in de toekomst toch als 'referentie datum' zal aangewend worden.
Zoals een advokaat vreemdelingenrecht mij recent zei:
"Vreemdelingendienst in België, daar heb je wetten, de interpretatie ervan en de uitvoering ervan. Dat zijn 3 verschillende zaken, en je weet nooit welke ze gaan hanteren. Ook voor ons als advokaat een grote frustratie"
Strikt gezien is dit geen officiele betekening, maar we gaan er maar vanuitgaan dat dit in de toekomst toch als 'referentie datum' zal aangewend worden.
Zoals een advokaat vreemdelingenrecht mij recent zei:
"Vreemdelingendienst in België, daar heb je wetten, de interpretatie ervan en de uitvoering ervan. Dat zijn 3 verschillende zaken, en je weet nooit welke ze gaan hanteren. Ook voor ons als advokaat een grote frustratie"
• 24 maart 2026 - Steven dient in eigen naam een "VERZOEKSCHRIFT TOT BEROEP, NIETIGVERKLARING, SCHORSING BIJ UITERST DRINGENDE NOODZAKELIJKHEID EN BEVEL TOT HERSTEL VAN DE ADMINISTRATIEVE TOESTAND" in bij Rvv te Brussel omdat hij een persoonlijk, rechtstreeks en actueel belang heeft in deze zaak. hij is immers óók slachtoffer van de fouten van DVZ, en omdat de wet hem het recht geeft om zijn eigen gezinsleven te verdedigen.
• 2021–2026 – In beide dossiers: geen enkele communicatie van DVZ of Stad Brussel tijdens de procedures, geen verzoek om bijkomende documenten, geen melding van onvolledigheid.
3. Juridische kernpunten.
• De Vreemdelingenwet legt DVZ een duidelijke verplichting op: binnen zes maanden moet er een beslissing komen over een aanvraag gezinshereniging. Als die termijn verstrijkt zonder geldige, tijdige of gemotiveerde verlenging, pleegt de administratie onrechtmatig stilzitten. Een laattijdige beslissing heeft geen rechtsgevolg en kan geen beroepstermijn doen lopen.
• Wanneer DVZ weigert de wettelijke gevolgen van haar eigen stilzitten te respecteren, schendt zij niet alleen de Vreemdelingenwet, maar ook fundamentele Europese rechten, waaronder:
- artikel 20 VWEU (Zambrano‑bescherming van het gezinsleven van een Unieburger),
- artikel 21 VWEU (recht op vrij verkeer en verblijf),
- artikelen 7, 24 en 45 van het EU‑Handvest (gezinsleven, bescherming van het kind, vrij verkeer).
• Belangrijk: de administratie heeft nooit beweerd dat het dossier onvolledig was. De volledige verantwoordelijkheid voor de termijnoverschrijding ligt dus bij DVZ zelf.
4. Beoordeling bestaansmiddelen.
De beoordeling van de bestaansmiddelen gebeurde niet volgens artikel 40ter Vreemdelingenwet
Tijdens de aanvraag werden alle inkomsten van de laatste 12 maanden toegevoegd, waaronder:
- loonfiches
- huurinkomsten (attest boekhouder)
- fiche 281.xx
- bijkomende vergoedingen / baankosten
- inkomsten als zelfstandige
DVZ heeft deze inkomsten niet in aanmerking genomen omdat ik zelfstandige ben.
Dat staat nergens in artikel 40ter Vreemdelingenwet, noch in de uitvoeringsbesluiten.
Artikel 40ter vereist enkel dat de middelen:
- stabiel,
- toereikend,
- regelmatig
zijn.
Er bestaat geen wettelijke basis om inkomsten van zelfstandigen uit te sluiten of te minimaliseren.
Dit is in strijd met vaste rechtspraak
De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen heeft herhaaldelijk geoordeeld dat:
- alle reële inkomsten moeten worden meegewogen, ook die van zelfstandigen;
- DVZ geen extra‑wettelijke voorwaarden mag opleggen;
- DVZ geen automatische uitsluiting mag toepassen op bepaalde inkomstenbronnen;
- DVZ de inkomsten concreet en individueel moet beoordelen.
In mijn dossier is precies dat gebeurd:
DVZ heeft een categorie inkomsten genegeerd, zonder wettelijke basis en zonder individuele beoordeling.
CITAAT UIT DE WEIGERING (uit het Frans vertaald):
De fiches 281.20 zijn door een particulier ingevuld en kunnen nog worden gewijzigd. Ze bewijzen niet dat de bedragen effectief bij de FOD Financiën zijn aangegeven. Alleen een bewijs van verzending of ontvangst kan dat aantonen.
De loonfiches van 2024–2025 zijn opgesteld door een sociaal secretariaat, maar de gegevens worden aangeleverd door de bedrijfsleider of zijn boekhouder. Ze bewijzen dus niet met zekerheid het werkelijke inkomen of de werkelijk betaalde sociale bijdragen.
Het ontbreken van officiële documenten zoals een fiscale fiche 281.20 met bewijs van verzending, of andere officiële documenten die het nettobedrag van de inkomsten aantonen, verhindert de Dienst Vreemdelingenzaken om de bedragen te verifiëren.
Wat de huurinkomsten betreft: een boekhoudkundig document is onvoldoende zonder eigendomsbewijzen, huurovereenkomsten, aanslagbiljetten onroerende voorheffing en bankuittreksels die de regelmatige betaling van de huur aantonen.
De enige inkomsten die in aanmerking kunnen worden genomen zijn de maaltijdcheques, met een maximum van 184 €/maand, wat ver onder de referentiedrempel ligt van 120% van het leefloon voor een persoon met gezinslast (2.131,28 €).
5. Menselijke impact
Achter elke administratieve fout schuilt een menselijk verhaal.
In ons geval is dat het verhaal van een gezin dat al meer dan vier jaar in onzekerheid leeft. Vier jaar waarin we niet weten of we samen mogen blijven in het land waar we thuis horen. Vier jaar waarin elke brief, elke e‑mail en elke stilte van de overheid voelt als een nieuwe klap.
Het gaat niet alleen om papieren, procedures of termijnen.
Het gaat om twee mensen die hun leven willen delen, maar die telkens opnieuw botsen op administraties die hun eigen regels niet volgen. Het gaat om een huwelijk dat onder druk staat door iets dat nooit een strijd had mogen zijn. Het gaat om de dagelijkse stress van niet weten of je partner morgen nog ingeschreven staat, of ze nog verzekerd is, of ze nog rechten heeft.
Dit is geen dossier.
Dit is ons leven.
En het enige wat we vragen, is dat de overheid haar werk doet, zodat wij gewoon kunnen doen wat elk gezin wil: samenleven, zonder angst, zonder onzekerheid, zonder telkens opnieuw te moeten vechten voor iets dat eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn.
Wij zijn momenteel een gezin dat gedwongen afhankelijk is van administraties die hun eigen wettelijke verplichtingen niet naleven.
6. Overige Zaken
Mijn echtgenote startte na de aanvraag op 8 augustus 2025 meteen aan haar IntegratieCursus en op 10 oktober 2025 kreeg ze van de Dienst IntegratieInburgering de bevestiging dat ze hiervoor GESLAAGD was.
Daarna volgde mijn echtgenote een Intensieve Cursus Nederlands bij Actiris, gestart op 11 december 2025. Het programma bestaat uit meer dan 35 uur les per week. Zij behaalde inmiddels reeds drie deelcertificaten in de opleiding Nederlands tweede taal – richtgraad 1.
Dit volledige traject werd jammer genoeg op 27 februari 2026 door de overheid beëindigd.
❤️ Ik ben zo trots op haar in wat ze bereikte in die kleine 3 maand Intensieve cursus Nederlands ❤️
Op zondag 8 maart 2026 hebben we het Belgische/ Europese grondgebied verlaten. Mijn echtgenote haar attest van immatriculatie (AI) (Orange Card) verliep immers om middernacht en hier langer blijven is vanaf dan voor haar onwettig en dus geen optie meer.
Op onze ingebrekingstellingen verkregen wij tot op heden (24 maart 2026) geen antwoord, noch van BruCity, noch van DVZ.
Ik vertuurde op 27 feb 2026 eveneens een kennisgeving-email naar de Eerste Minister/ zijn kabbinet (Dhr. Bart Dewever - contact@premier.be), en naar de Minister van Asiel en Migratie (Mevrouw Van Bossuyt - info@migratie-mi.be), evenmin tot op heden enig antwoord (enkel een bevestigings-email van ontvangst van het kabinet van De Wever)